Buenos Aires

Zondag 26 December 2010
In de loop van de namiddag stapten we over het tarmak van de nationale luchthaven van Buenos Aires naar het luchthavenbusje dat ons enkele meters verder tot in de terminal bracht. We hadden op voorhand een hostel geboekt en het kostte ons even moeite om uit te vissen hoe we best tot in dit hostel konden geraken. Bleek dat het ons slechts 10 minuten en 20 pesos (4-5 euro) zou kosten om met de taxi aan de deur te worden afgezet. Zo gezegd zo gedaan en tegen 4 uur wandelden we al door de winkelbuurt van Palermo. Al snel vond Nele haar kleedje voor oudejaar en we genoten na van de aankoop met een heerlijke milkshake op het Plaza Palermo Viejo. De zoektocht naar een bankautomaat die niet leeg was verliep iets later minder vlot en eindigde zelfs volledig zonder succes. De feestdagen midden in het weekend hadden blijkbaar alle bankautomaten in BA laten leeglopen. Dankzij Mister Visa gingen we toch nog met een goedgevulde buik naar bed in een kamer zonder airconditioning, iets wat bij 35C en een vochtigheidsgraad die tegen de 90% aanloopt anders geen al te grote luxe is.

Maandag 27 December 2010
Op maandag begon ons echte toeristische bezoek aan Buenos Aires. Eerste halte was de wijk Boca. Hier ligt het stadion van de legendarische Boca Juniors, hier werd Maradonna groot, maar daarvoor kwamen wij niet, alhoewel we een Maradonna look-a-like tegen het lijf liepen die voor ongeveer 20 euro wel met je op de foto wou, nee bedankt. Wij werden vooral aangetrokken door de kleurrijke huisjes in de straten. Boca was de wijk waar jaren geleden de inwijkelingen terechtkwamen. Zij werkten er in de haven of de visserij. De overschot van de verf waarmee de boten werden opgelapt werd gekwakt op de ijzeren golfplaten waaruit de huizen in de wijk waren/zijn opgetrokken, wat de wijk zijn typische kleurrijke uiterlijk geeft. Naast de kleurrijke gevels, herinneren de verschillende levensgrote poppen die uit de ramen van de huizen hangen aan de inwijkelingen van weleer. De meesten onder hen waren mannen die zonder vrouw naar het beloofde land waren getrokken. Zij zochten hun toevlucht in de verschillende huisjes van plezier die de wijk rijk was. Daar dansten ze op sensuele, uitdagende manier met de vrouwelijke (op)diensters, de tango was geboren. Net zoals de Maradonna look-a-like zijn centjes in Boca probeert te verdienen op de geschiedenis van de wijk, vind je in het straatbeeld verschillende mooi uitgedoste koppels die je voor enkele pesos in een gelijkaardig tango-kleedje steken, je in een tango-pose plaatsen en een foto voor je nemen. Wij waren echter meer geinteresseerd in de echte tango-dansers die op de terrassen van elk cafeetje in de straat het beste van zichzelf gaven, begeleid door een liveband.
Na Boca voldoende te hebben verkend, het is niet de veiligste wijk van BA en je gaat dus best niet te ver, namen we een bus tot in de San Telmo wijk. Daar stapten we uit om door deze buurt te flaneren en om te lunchen. We wandelden daarna in een adem door tot aan de oude haven die op een schitterende manier gerestaureerd werd. Dit is een van de duurdere wijken van BA. Een ijsje kon er nog net af, maar de 500 euro voor een kamer in het Hilton hotel was er net iets te veel aan. We doen het nog wel een dagje zonder airco dan. Vanuit de havenwijk is het niet ver tot aan het historische centrum van de stad met als blikvanger het presidentiele paleis. Niet zozeer omwille van de architectuur, alhoewel die er ook zeker mag zijn, maar vooral omwille van de historische waarde van de plaats. Vanop het balkon van dit paleis spraken Eva -Evita, van de gelijnamige film met Madonna in de hoofdrol- en haar man, president Perron, hun landgenoten toe en bekoorden zo de harten van de Argentijnse middenklasse, vrouwen en armeren. Verder wierpen we rond het centrale plein nog een blik op de kathedraal en het oude gouverneurspaleis dat tevens het eerste stadhuis van BA was.
Omdat we toch al aan zo een volle dag bezig waren, besloten met de metro terug naar ons hostel te bollen. Die laatste rit was misschien wel, onverwacht, het mooiste historische bezoek van de dag. We stapten in een metrostel dat nog moet dateren uit de tijd dat de metro voor het eerst in dienst werd genomen, het metrostel zelf, de banken, de deuren, alles was er nog volledig uit hout. Zowaar een verborgen toeristische trekpleister. Het was al ver na acht uur toen we in ons hostel aan onze soep met broodmaaltijd begonnen. Niet veel later lagen we weer te koken in ons bedje - geen lakens nodig.

Dinsdag 28 December 2010
Another sunshiny day, 32C vanaf minuut 1 en vochtig voor de pest - alles plakt! Op dinsdag wilden we vooral de immense Recoleta begraafplaats van Buenos Aires bezoeken. Omdat het toch aangenaam wandelen was in de stad besloten we om niet onmiddellijk met de metro tot de begraafplaats te gaan, maar eerst nog eens de Avenida 9 de Julio te gaan bewonderen en in adem langs het opera-house te wandelen. Toch weer allemaal de moeite waard. Het was al iets na twee toen we eindelijk bij de begraafplaats aankwamen en die was behoorlijk indrukwekkend. Hier staan duizende kappellen tegen elkaar aangebouwd waarnaast de kapel aan de staatsschool in Meeuwen een brievenbus lijkt en de kerk in Stevoort of het begijnhof in Leuven maar net niet voor hoeft onder te doen (en soms wel trouwens). Zoals elke goede toerist die deze begraafplaats bezoekt gingen ook wij op zoek naar het graf van Eva Perron en haar (ouderlijke) familie. Na een half uur door het kerkhof te hebben gedwaald, waren we zeker dat we de graftombe der graftombes hadden bereikt, waarom zouden er anders 20 toeristen rond een enkele tombe staan te gapen. En jawel daar rust Evita Perron en haar familie en hingen de bloemen tegen de gevel. Drie kappelletjes verder stond de vuilnisbak met verwelkte bloemen en lege flesjes water... respect voor de (andere) doden!?! De tombe van de familie was mooi verzorgd(sommige op het kerkhof waren dat minder), maar was niet erg groot, vergeleken met hele kerkgebouwen waarin mensen begraven lagen. We waren blij dat we, deze weliswaar erg toeristische plaats, niet aan onze neus hadden voorbij laten gaan.
Vastberaden dit keer niet te laat terug in het hostel te zijn, zetten we, na de lunch dichtbij het Kerkhof, koers naar Palermo. We hadden nog even tijd voor de Japanse tuin, die we net zo goed hadden kunnen overslaan. Op de terugweg (te voet) werden we plots voorbijgereden door grote 4x4's op een stuk van de weg dat duidelijk was afgesloten. Hier zouden morgen de wagens van de Dakar rally ten toon worden gesteld, wij moesten het echter doen met de perswagens en een vriendelijke Franse journalist die ons fier vertelde dat het zijn 30ste Dakar was, de 3de in Zuid-Amerika. We waren toen al bijna terug in ons hostel. Daar wachtte een heerlijke assado (bbq), georganiseerd door het personeel van het hostel, en een vodka-jelly als dessert. Die behoorlijk straffe jelly was meteen de aanzet voor meer onverantwoord drankgebruik in een drinkspelletje met twee lokale Argentijnen (broer en zus), een Zweed die het na 10 minuten al echt niet meer zag zitten, de werknemer van het hostel die op dat moment de dienst uitmaakte en een Amerikaan die er maar niets van begreep. Tegen half drie en met een vroege vlucht in het vooruitzicht hielden wij het na het spelletje voor bekeken, de rest dook nog het zwoele Argentijnse nachtleven in. We hebben ze niet meer gezien.

Bariloche

Vrijdag 24 December
We hadden op voorhand een hostel geboekt in Bariloche omdat men ons had verteld dat het hier wel erg druk kon zijn. We belden aan bij het hostel en werden verwelkomd door Bruno (25), geen personeel van het hostel, maar een andere gast uit Buenos Aires. We wachten nog even op iemand van het hostel die ons zou kunnen inchecken, maar toen duidelijk werd dat er niemand meer ging komen opdagen - het was tenslotte Kerstavond - namen we het heft in eigen handen. Op het reservatieblad van het hostel konden we zien welke kamer (gelukkig waren er maar 5 kamers in het hostel) voor ons gereserveerd was en we installeerden ons daar. Bruno en diens moeder (Myriam) hadden lamskotteletjes voorzien voor het avondeten, er was nog wat sla en ricola, tomaten vonden we in de koelkast en wijn was voorhanden. Wij droegen ons steentje bij door chips te voorzien en de BBQ aan te steken om het vlees te bakken. Samen met Stacey (24-USA) en Paula en haar 6-jarige dochtertje (Buenos Aires) genoten we met Bruno en Myriam van een heerlijk, gezellig Kerstdinner afgerond met een chocolade dessert. Een prachtige kerst-avond.

Zaterdag 25 December
We hadden eigenlijk maar een volledige dag in Bariloche en besloten die te spenderen in het Llau Llau bos, een schiereiland in het Nahuel Haupi meer - het grootste waterreservoir in Argentinie. Het was een mooie omgeving, maar we hadden al over mooier terrein gewandeld. Na verloop van tijd begonnen de rietstengels die te laag over het pad hingen en me steeds de ogen probeerden uit te steken ook daning op mijn zenuwen te werken. De verschillende uitzichtpunten die we onderweg tegenkwamen waren echter wel dik de moeite. Het zicht deed vaak aan Canada denken, alleen waren de bergen rond het meer hier nog iets hoger en gaven de besneeuwde toppen het nog iets extra. Tegen 18h stapten we op een bus terug naar Bariloche waar we ons waagden aan een Kerst-fondu. Lekker en supergezellig. In ons hostel genoten we nog van een mate en een heerlijk ijsje dat we vanuit het centrum van de stad hadden meegebracht. Moe maar voldaan kropen we later in ons bedje. 's Anderendaags zouden we naar Buenos Aires vliegen. We waren er klaar voor.

Bekijk hier de foto's.

Route 40, El Bolson en Lago Puelo

Dinsdag 21 December 2010 - Woensdag 22 December
Om 19u stapten we in El Calafate op een bus die we 's anderendaags om 23u slechts definitief achter ons zouden laten. De eerste kilometers waren echter al onmiddellijk prachtig en na twee uur stopten we in El Chalten waar we een prachtig zicht hadden op de Fitz-Roy bergketen. De reis begon dus goed, zeker toen we ook nog wat snacks kregen aangeboden door het chauffeursteam. We sliepen beiden verrassend goed op de naar Argentijnse normen normale bus. Tegen half zes 's morgens hield de bus voor een uurtje halt in een Estancia (boerderij) in een plaatsje wat zowat onze grootste "middle of nowhere"-ervaring tot nu toe moet geweest zijn. De zonsopgang was er prachtig. De rest van de busreis gebruikten we om wat bij te lezen en de blog up to date te krijgen. Behoorlijk tevreden over de trip kwamen we woensdag tegen 23h aan in het stadje El Bolson, dat ons meteen erg aansprak en waar we voor het slapen gaan nog een plaatselijk biertje probeerden en goed bevonden.

Donderdag 23 December
Geheel in de sfeer van het stadje maakten we van onze eerste dag daar een rustige dag. We wandelden een stukje de bergen in (12km is tegenwoordig een rustige dag voor ons) voor een prachtig zicht over de Rio Azul (blauwe rivier) vallei en op het stadje aan de voet van de Cerro Piltriquiton bergrug. Het pad was niet van dezelfde schoonheid als we de laatste weken gewoon waren, maar we zijn dan ook een beetje verwend en niet meer vlug tevreden. Eens terug in het stadje wandelden we nog wat rond op het kunst-marktje dat om de twee dagen plaatsvindt in het centrum en waar men niet enkel kunst, maar ook lekker eten aanbiedt. In de late namiddag pikten we onze rugzakken terug op aan ons hostel en zetten koers naar Lago Puelo en het gelijknamige nationale park. Daar zetten we in lichte motregen ons tentje op, kookten we een heerlijke soep met pasta-maaltijd zoals we die van in Torres del Paine gewoon waren en genoten we met een wijntje uit Mendoza nog wat na bij een kampvuurtje.

Vrijdag 24 December
De ochtend voor kerstmis werden wij wakker in ons tentje met het geluid van lichte motregen. We verzekerden er ons iets later nog eens van dat kampeerontbijt veel beter is dan eender welk ander ontbijt dat je in een stad (uitgezonderd Montreal...) aangeboden kan krijgen en begaven ons in de bossen rond het Puelo meer. Aan vogels allerhande (buizerd, reiger en nog wat andere ongeidentificeerde exemplaren) geen gebrek en ook de flora liet ons niet onbewogen. Vooral de Quetri boom die veel weg heeft van een wel heel erg uit de kluiten gewassen palm/buxus-struikje maakte indruk. 's Namiddags keerden we terug naar El Bolson voor een korte kerstavond skype-sessie met de familie en stapten we op een bus naar Bariloche, waarbij we alweer konden genieten van een prachtige scenery.

Bekijk hier de foto's.

Parque Nacional de los Glaciares

Maandag 20 December 2010 - Dinsdag 21 December 2010
Na een extra dagje Puerto Natales namen we op maandag de bus naar El Calafate in Argentinie. De grensovergang was opnieuw erg traag en we arriveerden vrij laat op onze bestemming zodat een bezoek aan het Parc Nacional los Glaciares er niet meer in zat die dag. We liepen wel Pieter en Mieke (een Belgisch koppel dat we eerder al ontmoetten) tegen het lijf op het busstation. Zij stelden voor om 's anderendaags een auto te huren om het parc en de werelberoemde gletsjer Perito Moreno te gaan bezoeken. Een schitterend idee. We beperkten ons die dag nog tot Quilmes-diknekken en een kopje koffie (en thee) en kropen op tijd ons bed in.
Op dinsdag kwamen Mieke en Pieter ons oppikken aan ons hostel met een schitterende oude Nissan pickup. Na de inkopen voor onze picknick reden we richting de gletsjer. Net buiten El Calafate kwamen we al de eerste stukken van de gletsjer tegen, drijvend als ijsbergen in het Lago Argentina (meer Argentinie). De Perito Moreno, 5km breed, 30km lang en 60 m hoog, staat vooral bekend omdat hij krakend en piepend 2 meter per dag voouruit kruipt wat tot de voortdurende afkalving van grote ijsblokken leidt. Deze ijsblokken vind je later als ijsbergen terug in het gletsjermeer. Na een uurtje rijden kregen we voor het eerst zicht op de wel erg indrukwekkende gletsjer en het werd er alleen meer beter op als we dichter kwamen. We parkeerden onze wagen op de parking van het nationale park en wandelden over de schitterend aangelegde verhoogde paden tot op enkele honderden meters, misschien wel minder, van de gletsjer. Van op die afstand kan je de gletsjer duidelijk horen en nu en dan valt er op spectaculaire wijze een ijsblok naar beneden met veel gedonder. Jammer genoeg misten we wel de val van het grootste blok van de dag omdat we op dat moment net onze rug hadden gedraaid naar de gletsjer en door het bos naar een volgend uitkijkpunt aan het wandelen waren. Toch keerden we na twee en een half uur gletsjerstaren tevreden terug naar El Calafate waar we nog even iets gingen eten alvorens we op de bus naar El Bolson stapten. Er wachtte ons een busrit van 28u.

Bekijk hier de foto's.

Road trip in Noord-Argentinie

Dinsdag 30 November 2010 - Woensdag 1 December 2010
Vanuit Tupiza reisden we naar Salta in het noorden van Argentinie. Daar hadden we opnieuw met Paul en Sanne afgesproken en zouden we de optie bekijken om voor een weekje een auto te huren om door het noorden van Argentinie te reizen. Na een namiddagje hard onderhandelen met de plaatselijke autoverhuurbedrijven (allemaal prive, zelfs de filialen van de grote verhuurbedrijven zoals AVIS of HERTZ moeten hier hun eigen boontjes doppen) was de kogel door de kerk. We zouden voor 7 dagen een auto huren en van Salta via Cafayate en Cordoba naar Mendoza reizen. We genoten verder nog van onze aankomst in Argentinie en van het mooie en gezellige stadje Salta. We hadden nu het "indigeneous" Zuid-Amerika achter ons gelaten en waren duidelijk in een ander land aangekomen. In Ecuador, Peru en Bolivie had het merendeel van de bevolking nog originele Zuid-Amerikaanse wortels, in Argentinie zag je vrijwel enkel Europees uitziende mensen. Ook de stad (Salta) zelf zag er veel meer Europees uit, de straten nettter, de gebouwen beter afgewerkt, de hotels netjes onderhouden, etc. De prijzen in restaurants, hostels en winkels volgden jammer genoeg dezelfde trend; alles was plots een stuk duurder.

Donderdag 2 December 2010 - Vrijdag 3 December 2010
Op donderdagmiddag laadden we onze wagen vol (letterlijk) met onze rugzakken en zetten we koers naar Cafayate. De route bracht ons langs de schitterende Quebrada de Cafayate. We namen ruim onze tijd en maakten gretig gebruik van de vrijheid die de wagen ons bood om regelmatig eens te stoppen en te genieten van het schitterende uitzicht. In Cafayate sloegen we ons tentje op en genoten van een heerlijk gezellig, Argentijns (lees beef and wine) avondmaal op het marktplein. 's Anderendaags begonnen we vroeg aan onze bodega-ronde. We bezochten die dag vier wijngaarden, het ene bezoek was al interessanter dan het andere. Elk bezoek eindigde wel steeds met een kleine proefsessie die meestal wel gesmaakt werd. Na wijngaard nummer vier waren onze monden echter dusdanig verdoofd dat er van proeven niet echt meer sprake was. We besloten het daar dan bij te laten en de bbq op de camping aan te steken. Heerlijk zo een steakje op het vuur.

Zaterdag 4 December 2010
Op zaterdag reden we een klein stukje verder naar Tafi del Valle waar we een chaletje huurden voor een appel en een ei en daarna verschillende Estancia's bezochten. Al deze estancia's (ranches) waren vroeger eigendom van de Jesuiten en het stadje Tafi del Valle ontstond rondom deze mega-boerderijen die zich vooral met kaasproductie bezighouden. Twee van de plaatsen die we bezochten zijn nog in gebruik als boerderij of kaasmakerij, de derde was omgebouwd tot een hotel boven ons budget, maar wel heel erg mooi. In Tafi del Valle maakten we ook voor het eerst kennis met de fameuze diknek 500ml flesjes van Quilmes, vooral Paul was van dit ongelooflijk stoere bierflesje met zijn dikke nek erg onder de indruk. Bovendien was het een heerlijk biertje. We zouden er nog vaak naar op zoek gaan.

Zondag 5 December 2010
Bij je eigen huisje hoort je eigen fornuisje en daar maakten we op zondagmorgen gretig gebruik van - pannekoeken op zijn Vlaams: delicious! Na een stevig ontbijt reden we richting Cordoba, waar we tegen vijf uur aankwamen na een tussenstop in Jesus Maria voor een bezoek aan een van de vele Estancia's hier in de buurt, die het tot UNESCO werelderfgoed hebben geschopt. Onmiddellijk na aankomst in Cordoba verkenden Nele en ik de schitterende stad, terwijl Sanne en Paul zich gingen voorbereiden op het avondmaal (lees douchen en omkleden - wij vonden dat minder noodzakelijk). We pikten een deel van een gratis Jazz-concert mee en ontmoetten onze Nederlandse reisgezellen later op het marktplein. Dinner was wederom een heerlijke, gezellige ervaring.

Maandag 6 December 2010
Op sinterklaasdag maakten we vanuit Cordoba een uitstap naar Alta Gracia. Het plaatsje waar Ernesto (Che) Guevarra een groot deel van zijn jeugd doorbracht. We bezochten er het huis waar de familie Guevarra haar toevlucht toe had gezocht als (halve) oplossing voor de astma van de kleine Ernesto. Het drogere klimaat hier in vergelijking met Rosario (meer in het oosten van het land, de plaats waar Che geboren is) zou de jongen goed doen. Het bezoek aan dit huis vond ik eigenlijk best wel de moeite, al was het maar omdat ik nu een mate had kunnen drinken uit mijn eigen mate-beker met mijn eigen mate-rietje dat we ons eerder in Tafi del Valle hadden aangeschaft. Mate (straffe Argentijnse thee) drinken is een typisch Argentijns gebruik) en je ziet de Argentijnen overal (op straat, in parken, in de bus, op de werkvloer, ...) samen met hun mate-beker. Verder ligt er nog een immense Jesuieten estancia in het stadje, maar daar hadden we er ondertussen al voldoende van gezien.

Dinsdag 7 December 2010 - Woensdag 8 December 2010
Op dinsdag was het richting Mendoza geblazen. Onderweg passeerden we het Schotse Highlands landschap van de Quebrada de Condorito en maakten we een frisse duik in de swimming holes van Mina Clavero. In Mendoza huurden we een appartementje met ons vieren en kochten we tickets voor de voetbalwedstrijd Godoy Cruz - Racing Club op woensdag. Godoy is de club uit Mendoza en kende een uitstekend seizoen in de Argentijnse Primera Division. Afhankelijk van het resultaat in een andere wedstrijd en de wedstrijd die wij volgden kon Gody zich plaatsen voor de Copa de los libertadores, het equivalent van de Champions league. Racing club is een club uit de provincie Buenos Aires en bracht een 8-9000 tal supporters mee op de busreis van zowat 12uur. De sfeer in het stadion was er eentje om nooit te vergeten, gezangen gingen heen en weer tussen de spionkoppen en de bezoekers probeerden steeds boven die van de thuisploeg uit te komen - wat hen trouwens vaak lukte. Het grootste wauw-moment vond ik persoonlijk het doelpunt van Racing club (1-1, tevens de eindstand), niet alleen omdat het een schitterend doelpunt was, maar ook en vooral omdat de meegereisden supporters zo hard juichten dat het leek alsof je oren blokkeerden, net zoals een luidspreker die het volume niet aankan, zo klonk het. Kippenvel! Vijf minuten voor tijd was de wedstrijd van Godoy's concurrenten in een andere stad blijkbaar afgelopen met een gunstige uitslag voor Godoy, want op het scorebord verscheen de boodschap dat Godoy zich had geplaatst voor de Copa de los libertadores. Deze aankondiging werd meteen gevolgd door vuurwerk dat aanhield tot het einde van de wedstrijd, terwijl de spelers zich probeerden te blijven concentreren. Na de wedstrijd gingen de gezangen lustig door. Het feest werd verder gezet tijdens onze wandeling door het schitterende park Generaal San Martin (dat Nele en ik in de namiddag al hadden bezocht) van het stadion (nog gebruikt tijdens de wereldbeker ergens in de jaren 70) terug naar het centrum van de stad. Een schitterende ervaring.

Donderdag 9 December 2010
Een trip naar Mendoza maak je echter gewoonlijk niet voor het voetbal. Mendoza staat bekend als de belangrijkste wijnstad van Argentinie. Op donderdag besloten we daarom ook hier de bodega's te gaan bezoeken. We namen een bus naar het nabijgelegen Maipu waar een groot aantal wijngaarden op fietsafstand van elkaar liggen. Tijdens onze lunch op het plaatselijke marktplein proefden we al onze eerste Mendoziaanse wijn en later volgden er nog wat glaasjes in verschillende wijngaarden. Vooral de wijn van Tempus Alba kon ons bekoren. Toen we onze gehuurde fietsen terug tot bij Hugo's bikes brachten werden we daar opgewacht door een 40-tal andere toeristen die net hetzelfde als ons hadden gedaan en nu nog wat van Hugo's gratis wijn zaten te sippen - de smaak van de wijn kwam overeen met de prijs, maar dat kon de pret niet drukken. Later, terug in Mendoza brachten we de avond gezellig door in ons appartementje met enkele diknekken en gingen we opnieuw tevreden naar bed.

Bekijk hier de foto's.